சாரங்கபுரியில், அண்ணாமலையின் நகைக்கடை மிகப் பிரபலமானதாக இருந்தது. அவர் பரம்பரை வியாபாரி அல்ல! சிறு வயதிலேயே தாய் தந்தையரை இழந்த அண்ணாமலை ஒரு நகைக் கடையில் பணியாளராக வேலைக்குச் சேர்ந்தார். தனது கடின உழைப்பினாலும், ஆர்வத்தினாலும் அவர் நகை வியாபாரத்தின் சகல நுணுக்கங்களையும் கற்றுக் கொண்டார்.

 

சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், அவர் வேலையை விட்டுவிட்டு, சாரங்கபுரிக்கு வந்து ஒரு நகைக்கடையைத் தொடங்கினார். அந்த நகரிலிருந்த சில கை தேர்ந்த தொழிலாளிகளை வலை வீசிக் கண்டு பிடித்துத் தன்னிடம் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொண்டார். விரைவிலேயே, அவருடைய கடை மிகவும் உகந்ததாகக் கருதப்பட வியாபாரம் பிரமாதமாக நடந்தது.

 

அவருடைய திறமையைக் கண்டு வியந்த நகரத்தின் செல்வர் ஒருவர் தன் புதல்வி நாகேஸ்வரியை அவருக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். திருமணத்தின் மூலம் அவருக்கு ஏராளமான சீர் கிடைத்தது. ஆனால், இயல்பாகவே பொருளில் ஆசை கொண்டிருந்த நாகேஸ்வரிக்கு ஏற்கெனவே இருந்த செல்வம் போதவில்லை. அதனால், அவள் மேலும் மேலும் செல்வத்தைப் பெருக்க முயன்றாள்.

 

தன் கணவர் தன்னுடன் இருப்பதைவிட, முழுநேரமும் கடையிலே தங்கி வியாபாரம் செய்து வருமானத்தைப் பெருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாள். அவருக்கு வேண்டிய உணவு, தேநீர் ஆகிய அனைத்தையும் கடைக்கு அனுப்பி விடுவாள். தவிர, அவள் கணவர் பணியாளர்களை நம்பி வேலையை ஒப்படைப்பதை அறவே விரும்பவில்லை.

 

சந்திரன் அவனுடைய பெற்றோருக்கு ஒரே பிள்ளை! அவனுடைய தந்தை ராமராஜன் ஜவுளி வியாபாரம் செய்து வந்தார். வியாபாரத்தில் ஒரு முறை பெரிய நஷ்டம் ஏற்பட, அந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல் ராமராஜன் இறந்து போனார். அவனுடைய தாய் பார்கவி தங்கள் வீடு, நிலபுலன்கள் யாவையும் விற்றுக் கடனை அடைத்தாள். அதன்பின் ஒரு குடிசையமைத்து அதில் தன் பிள்ளையுடன் வசிக்கத் தொடங்கினாள். பார்கவி, வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகப் பல வீடுகளில் வேலை செய்யத் தொடங்கினாள்.

 

அந்த நிலையிலும் தன் பிள்ளையை ஒழுங்காக வளர்க்க எண்ணிய அவள் சந்திரனை ஓர் அரசுப் பள்ளியில் சேர்த்தாள். தொடக்கத்தில் சந்திரனும் ஒழுங்காகப் படித்தான். ஆனால் அவன் பெரியவனாகி பதினைந்து பிராயத்தை எட்டியபோது, தங்கள் குடும்பத்தின் ஏழைமை அவன் மனத்தை உறுத்த ஆரம்பித்தது. கிராமத்தில் மற்ற பணக்காரர்களைக் காணும்போது, தானும் அவர்களைப் போல் ஆக ஆசைப்பட்டான். ஆனால் பள்ளியில் படித்து முடித்து ஒரு சாதாரண வேலையில் சேர்ந்தால் தன் ஆசை நிறைவேறாது என்றும் உணர்ந்தான்.

 

ஒருநாள், இரும்பைத் தங்கமாக்க முடியும் என்றும், அந்த ரகசிய வித்தை சாமியார்களுக்குத் தெரியும் என்றும் சிலர் பேசிக்கொண்டுஇருப்பதைத் தற்செயலாகக் கேட்டபின், சந்திரனுக்குப் படிப்பில் ஆர்வம் குன்றி விட்டது. தொட்டதெல்லாம் பொன்னாக்கும் வித்தையை உடனேக் கற்றுக் கொள்ளத் துடித்தான். ஊரில் எந்த சாமியார் தென்பட்டாலும், அவர்களைச் சுற்றியலைந்து அந்த வித்தையைத் தனக்குக் கற்றுத்தரச் சொல்லி வற்புறுத்தினான்.

 

தனது கணவன் ராமனை இழந்து விதவையான துளசிக்கு வயதான காலத்தில் உழைத்து சம்பாதிக்க நேரிட்டது. தனது கிராமத்தை விட்டுப் பக்கத்து கிராமமான ராமாபுரத்தை அடைந்த துளசி, அங்கு பள்ளிக்கூடத்தின் முன்னால் சிறிய கடையை அமைத்துக் கொண்டாள்.

 

அந்தக் கிராமத்திற்கு அவள் வந்து மூன்றே மாதங்கள் ஆகியிருந்த போது, திடீரென அங்கு காலரா பரவியது. பள்ளிக் குழந்தைகளின் இடையே மிக அதிகமாகப் பரவியதால், பள்ளியையே மூடவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. பெரியவர்களும் அந்த நோயால் பீடிக்கப் பட்டனர். இது மாரியம்மனின் கோபத்தினால்தான் நடக்கிறது என்று மக்கள் நம்பினர்.

 

பள்ளிக்கருகில், முத்தம்மா என்பவளும் ஒரு கடை நடத்தி வந்தாள். துளசியின் கடையில் கிடைக்கும் தின்பண்டங்கள் மிகச் சுவையாக இருந்ததால், பள்ளி மாணவர்கள் முத்தம்மாவின் கடையை விட்டுவிட்டு துளசியின் கடையிலேயே தின்பண்டங்கள் வாங்கத் தொடங்கினர். இதனால் கோபம் அடைந்த முத்தம்மா துளசியை எப்படியாவது ஊரை விட்டு விரட்டிவிட எண்ணினாள். அதற்கான ஒரு திட்டமும் தயாரித்தாள்.

 

கிராமத்தினர் அனைவரும் மாரியம்மனுக்கு விசேஷ பூஜை செய்து பிரார்த்தனை செய்தனர். அப்போது, கோயில் பூசாரியின் மீது சாமி வந்து, மக்களிடம், "கிராம மக்களே! நான் மாரியாத்தா பேசுகிறேன்! எனக்கு உங்கள் மீது கோபமில்லை. காலரா நோய் வர நான் காரணமில்லை. இந்தக் கிராமத்தில் பள்ளிக்கருகே புதிதாக வியாபாரம் தொடங்கி இருக்கிறாளே ஒரு கிழவி! அவள்தான் காரணம்!

பல நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் ஒருநாள் ஔரங்கசீப் மார்வார் மன்னராக (தற்போது ஜோத்பூர்) ஜஸ்வந்த் சிங்கை தன் மாளிகைக்கு விருந்தினராக அழைத்து திருந்தார். இருவரும் அரண்மனை நந்தவனத்தில் உலவிக் கொண்டுஇருந்தபோது, அங்கே ஒரு கூண்டில் அடைக்கப்பட்டிருந்த பயங்கரமான ஒரு புலியைக் காட்டி, "ஜஸ்வந்த்! இதுபோன்ற ஒரு புலியை நீங்கள் பார்த்ததுண்டா?" என்று ஔரங்கசீப் கேட்டார்.

 

அதற்கு ஜஸ்வந்த் சிங், "எங்கள் ராஜபுத்திர வமிசத்தில், சிறுவர்கள், புலிகளுடன் விளையாடுவது வழக்கம்!" என்று கிண்டலாகக் கூறியதோடு நிற்காமல், தன்னுடன் இருந்த தனது மகன் பிருத்விசிங்கைக் கூண்டினுள் நுழைந்து புலியுடன் சண்டையிடச் சொன்னார். பதினாறே வயதான அந்தச் சிறுவன் மிகவும் தைரியமாகக் கூண்டினுள் நுழைந்து, புலியுடன் சண்டையிடத் தொடங்கினான். புலிக்கு சரிக்குச் சரியாக மல்யுத்தம் புரிய, புலியும், பிருத்விசிங்கும் கட்டிப் புரண்டனர். இறுதியில், தன் இடையில்இருந்த கத்தியை உருவி, அவன் புலியின் மார்பில் பாய்ச்ச, புலி துடிதுடித்து சுருண்டு விழுந்து இறந்தது. அதைக்கண்ட ஔரங்கசீப்பினால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. இந்தச் சிறுவனே புலியைக் கொல்லும்அளவிற்கு வீரன் எனில், அவனுடைய தந்தை எத்தகைய மகாவீரனாக இருப்பார் என்று நினைத்து பயந்தார்.

 

ஜஸ்வந்த் சிங்க் ஆண்டு வந்த மார்வார் ராஜ்யம் ராஜஸ்தானில் தார் பாலைவனத்திற்கு அருகிலிருந்தது. மிகவும் வறண்ட பூமியான அங்கு எப்போதும் தண்ணீருக்குப் பஞ்சம், ஆதலால் வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாக இருந்தது. ஆனால் மார்வார் நாட்டு ராஜபுத்திரர்கள் வீரத்திற்குப் புகழ் பெற்றவர்கள். தங்கள் தாய் நாட்டினை உயிருக்கும் மேலாக நேசிப்பவர்கள்! தங்கள் தாய் மண்ணைக் காக்க உயிரையும் திரணமாக மதிப்பவர்கள்!

 

அந்த வமிசத்தில் உதித்த ஜஸ்வந்த் சிங் வலிமையிலும், வீரத்திலும் சிறந்து விளங்கியதில் வியப்புஇல்லை. தனக்கு எதிர்காலத்தில் ஜஸ்வந்த்சிங் போட்டியாக வரக்கூடும் என்று எண்ணிய ஔரங்கசீப் அவரை முளையிலேயே கிள்ளியெறிய விரும்பினார்.

 

பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்குமுன், மிருகங்களால் மனிதர்களைப் போல் பேச முடிந்தது. அப்படிப்பட்ட அந்தக் காலத்தில், ஒரு காட்டில் ஒரு முயல், ஓர் ஓநாய், ஒரு கீரிப்பிள்ளை, ஒரு குரங்கு ஆகிய நான்கும் நேருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தன.

 

ஒவ்வொரு மாலைப் பொழுதிலும், நான்கு மிருகங்களும் சேர்ந்து உட்கார்ந்து, அன்று நடந்த நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி உரையாடுவதுண்டு. நால்வருள் முயல் மிகவும் அறிவாளியாகவும், குணசாலியாகவும் விளங்கியது. மனிதர்களின் அறிவுத்திறனைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருந்த முயல், மனிதர்களைப் பற்றிய விஷயங்களைத் தன் நண்பர்களிடம் விவரமாக எடுத்துச் சொல்வது வழக்கம்!

 

ஒருநாள் இரவு நேரத்தில் வானில் பிரகாசித்த நிலவை முயல் உற்றுப் பார்த்தது. நிலவைக் கூர்ந்து கவனித்த முயல், "நாளைக்கு மனித குலத்தினர் விரதம் இருப்பார்கள். சூரியன் அஸ்தமனம் ஆகியபிறகே உணவு உண்பார்கள். பகற்பொழுதில் ஏழை, எளியவர்களுக்கு தான, தருமங்கள் செய்வார்கள். நாமும் மனிதர்களைப் போல் நாளை விரதம் இருப்போம்! தானதருமம் செய்வோம்!" என்றது.

 

மற்ற நண்பர்களும் சம்மதித்தனர். மறுநாள் பொழுது புலர்ந்ததும், கண் விழித்த கீரிப்பிள்ளை காலை ஆகாரத்தை உண்ண முயற்சிக்கையில், விரதத்தைப் பற்றி ஞாபகம் வந்தது. "பகல் முழுவதும் உண்ணாமல் இருந்தால், இரவு மிகவும் பசிக்கும்.

 

அதனால், இரவுக்கான உணவை இப்போதே தேடிக் கொள்கிறேன்" என்று எண்ணிக் கொண்டே, நதியை நோக்கிச் சென்றது. அங்கு, ஒரு மீனவன் தான் அதிகாலையில் பிடித்த மீன்களை மணலில் புதைத்து வைப்பதைப் பார்த்தது. விரதநாளன்று திருடக்கூடாது என்பதனால், அவற்றைத் திருட்டுத் தனமாகத் தின்ன முயலவில்லை.

சத்தியானந்தர் நடத்தி வந்த குருகுலம் மிகப் புகழ் பெற்றிருந்தது. அதில் பயில பல ராஜ்யங்களில்

இருந்தும் மாணவர்கள் வருவதுண்டு. குருகுலத்தில் பயிலும் மாணவர்களில் ஏழைகளும் உண்டு! இளவரசர்களும் உண்டு! பொதுவாக, குருகுலத்தில் மாணவர்கள் ஐந்து ஆண்டுகள் பயில்வது வழக்கம்! கற்க வேண்டியதை எல்லாம் அந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் கற்றுக் கொண்டபின், அவர்கள் வீடு திரும்புவர்! அப்போது சத்தியானந்தர் யாராவது ஒரு மாணவனை தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு நீண்ட யாத்திரை செய்வது வழக்கம்!

 

ஒருமுறை, சத்தியானந்தர் பிரதாபன் என்ற இளவரசனைத் தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு யாத்திரையைத் தொடங்கினார். பயணத்தில் கால்நடையாகச் செல்லும்போது, குரு பேசுவதில்லை. வழியில் தென்படும் காட்சிகளையும், மனிதர்களையும் பிரதாபன் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும் என்றும், இடையிடையே ஓய்வெடுக்கும்போது அவன் தன் சந்தேகங்களை குருவிடம் கேட்டு விளக்கம் பெறலாம் என்றும் சத்தியானந்தர் அவனிடம் ஏற்கெனவே சொல்லியிருந்தார்.

 

ஏதாவது ஒரு கோயிலுக்குச் சென்று இறைவனை தரிசித்தப் பிறகு, அவர்கள் இருவரும் அந்த கிராமத்தில் ஓரிரு நாள்கள் தங்கி, கிராமத்தினர் அளிக்கும் உபசரிப்பை ஏற்றுக் கொள்வர். ராஜ்யமாளும் மன்னரை சந்திக்க நேர்ந்தால், சத்தியானந்தர் மன்னரோடு நாட்டு நடப்புகளைப் பற்றி உரையாடி விட்டு, ஆட்சி செவ்வனே நடைபெற ஆலோசனைகளைக் கூறுவார்.

 

இவ்வாறு, பல ஊர்களையும், கோயில்களையும் தாண்டிச் சென்ற பிறகு, ஒருநாள் இருவரும் போதபுரி என்ற ராஜ்யத்தின் தலைநகரை அடைந்தனர்.

 

வேங்கடபுரியில் வசித்து வந்த பிரசாத் புத்திசாலியான இளைஞன்! ஆனால் வடிகட்டிய சோம்பேறி! அதுமட்டும் இல்லாமல் பார்ப்பவர்களைத் தேவையற்றக் கேள்விகளைக் கேட்டுத் துளைத்து விடுவான். அதனால் அவன் தலையைக் கண்டதுமே, கிராமத்து ஆட்கள் ஓடி ஒளிந்தனர். அவனது தந்தையும் அவனுக்குப் பலமுறை புத்தி சொல்லி அலுத்து விட்டார்.

 

ஒருநாள் அவன் தன் வேலைக்காரன் லட்சுமணனை அழைத்துக் கொண்டு பக்கத்து கிராமத்து சந்தைக்குச் சென்றான். சந்தையில் இருந்து ஊர் திரும்ப நேரமாகிவிட்டது. நன்கு இருட்டிய பிறகும், அவர்களால் தங்கள் கிராமத்திற்குத் திரும்ப முடியவில்லை. போதாக் குறைக்கு, இருட்டில் கிராமத்திற்குச் செல்லும் வழியும் தெரியவில்லை.

 

இரவில் எங்கு தங்குவது என்று குழம்பிய அவர்களுக்கு நேடுஞ்சாலையிலிருந்து தொலைவில் ஒரு குடிசை தென்பட்டது. இருவரும் அங்கு சென்றனர். குடிசையில் ஒரு சாமியார் தனியாக உட்கார்ந்திருந்தார். அவரை சந்தித்து அன்று இரவு அவருடைய குடிசையில் தங்க முடியுமா என்று வேலைக்காரன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, பிரசாத் "சாமியாரே! தன்னந்தனியாக இந்தக் குடிசையில் ஏன் வசிக்கிறீர்கள்? சாப்பாட்டிற்கு என்ன செய்வீர்கள்? சமைத்து சாப்பிடுகிறீர்களா அல்லது பிச்சையெடுத்து சாப்பிடுகிறீர்களா?

 

நீங்கள் உண்மையான சாமியாரா அல்லது போலிச்சாமியாரா?" என்று ஏடாகூடமாகக் கேள்விகள் கேட்டான். வேறு ஒருவராக இருந்தால், அவனுடைய கேள்விகளினால் மிகவும் கோபமடைந்து இருப்பார்கள்.

சில நூற்றாண்டுகளுக்குமுன் நடந்த நிகழ்ச்சி இது! சரக்குகளை ஏந்திய ஒரு வணிகக் கப்பல் வங்கக்கடலில் மெதுவாக ஊர்ந்து சென்று கொண்டுஇருந்தது. திடீரென, எங்கிருந்தோ நூற்றுக்கணக்கான ஓடங்கள் வந்து மின்னல் வேகத்தில் விற்பனைப் பொருட்களை ஒன்று விடாமல் கொள்ளையடித்துச் சென்றனர்.சரக்குக் கப்பலை ஓட்டி வந்த மாலுமிகள் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றனர்.

 

பதினேழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலேயே, ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வணிக மையங்களில் ஒன்றாக கலிங்கத்தைத் (ஒரிசா)தேர்ந்தெடுத்துஇருந்தனர். வங்கக் கடலின் வழியாக அவர்களுடைய சரக்குக் கப்பல்கள் இந்தியாவிலிருந்து பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு மற்ற நாடுகளுக்கு விற்பனை செய்ய கொண்டு சென்றன. கிழக்குக் கடற்கரை ராஜ்யம் ஒன்றில் ஆட்சி செலுத்தி வந்த கலிங்க மன்னர்களில் ஒருவனுக்கு இவைப் பிடிக்கவில்லை. ஆகையால் அவன், தன் ஆட்களு க்குப் பயிற்சி அளித்து, அவர்களைக் கடல் கொள்ளைக்காரர்களாக மாற்றி ஆங்கிலேயக் கப்பல்களை நடுக் கடலில் சூறையாடத் தொடங் கினான். தங்களுடைய வியாபாரம் பெரிதும் பாதிக்கப்படுவதை கிழக்கிந்திய கம்பெனியினால் பொறுக்க முடிய வில்லை. ஆகையால் கலிங்க மன்னனைச் சிறைப்பிடிக்க நினைத்தனர். ஆனால் அந்த மன்னன் யார் என்று தெரிந்து கொள்ளவே அவர்களுக்குப் பல ஆண்டுகள் சென்றன.

 

கலிங்கத்தில், கடற்கரையருகே பரதீப் என்ற ஒரு அழகான நகரம் இருந்தது. அடர்ந்த காடுகளினால் சூழப்பட்டிருந்த பரதீப் குஜாங்க் ராஜ்யத்தின் தலைநகராக விளங்கியது. குஜாங்கின் மன்னனான சந்திரத்வஜன் தான் ஆங்கி லேயர்களின் வியாபாரத்திற்குப் பெருத்த சேதத்தை விளைவித்து வந்தவன். அவனுக்கு ஷாந்த ராஜா (ரிஷபராஜா) என்ற பட்டப்பெயரும் இருந்தது.

 

கோகர்ண ராஜ்யத்து மன்னரான மணிகண்டர் பரந்த நோக்கும், நேர்மையான குணங்களும், தர்மசிந்தனையுமுள்ளவர்! சிறந்த பக்திமான்! சாது, சன்னியாசிகளை மிகவும் மதித்துப் போற்றுபவர்! ஒருநாள், அவருடைய அரண்மனைக்கு ஜடாதரர் என்ற முனிவர் வருகை புரிந்தார். மணிகண்டர் அவரை நன்கு உபசரித்தார். அதனால் மனம் மகிழ்ந்த ஜடாதரர் மன்னரை மனதார ஆசீர்வதித்து விட்டு "மணிகண்டா! நீ இன்று இரவு தொடங்கி, தொடர்ந்து மூன்று இரவுகள் விபரீதமான கனவுகளைக் காண்பாய்! அவை உனக்கு வரப்போகும் அபாயத்தை சூசகமாக உணர்த்தும். அதற்கேற்றார்போல், நீ சமயோசித புத்தியுடன் நடந்து கொண்டால், வரப்போகும் அபாயங்களிலிருந்து தப்பலாம்!" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்.

 

முனிவரின் எச்சரிக்கையைக் கேட்டு பதறிய மன்னர் தன்னுடைய மந்திரிகளை அழைத்து அவர்களிடம் அனைவற்றையும் கூறி அதைத் தடுக்கும் வழியைப் பற்றி கேட்டார். விவேகன் என்ற மந்திரி, "மகாராஜா! கனவுகளே தோன்றாமல் தவிர்த்து விட்டால், பின்னர் அபாயமே ஏற்படாது. ஆகவே, நீங்கள் இன்று முதல் மூன்று இரவுகள் உறங்காமல் விழித்திருங்கள்!" என்றார்.

 

மன்னருக்கு வேறு எதுவும் யோசனை தோன்றாததால், விவேகன் கூறியவாறே செய்யத் தீர்மானித்தார். ஆனால், முதல் நாள் இரவு, முழுவதும் சிரமப்பட்டு சதுரங்கம் விளையாடி உறங்காமலிருந்தும், விடியும் சமயத்தில் சற்றே கண்ணயர்ந்து விட்டார்.

அந்த சிறிது நேர உறக்கத்திலேயே அவருக்கு ஒரு கனவு உண்டாகி விட்டது..

சில ஆண்டுகளுக்குமுன், இரண்டு விஞ்ஞானிகள் கேரள மாநிலத்து அகஸ்தியமலைப் பகுதியில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். அபூர்வமான மூலிகைகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ய அவர்கள் நகரப்பகுதியில் இருந்து காட்டிற்குள் வந்திருந்தனர். காணி என்ற பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த மல்லன்காணி அவர்களுக்கு வழி காட்டியாக உதவி செய்தான்.

 

கரடு முரடான காட்டுப் பாதையில் பயணித்த விஞ்ஞானிகள் இருவரும் விரைவிலேயே களைத்துப் போயினர். ஆனால் மல்லனுக்குக் களைப்பே ஏற்படவில்லை. இடையிலேயே, மடியிலிருந்து ஏதோ ஒரு பழத்தை எடுத்துக் கடித்துத் தின்று கொண்டே களைப்பு என்பது துளிக்கூட இல்லாமல், தங்களுடன் நடந்து வந்த அவனுடைய சக்தியைக் கண்டு விஞ்ஞானிகள் வியப்பு அடைந்தனர். ‘அடிக்கடி அவன் உண்ணும் பழங்களில்தான் ஏதோ அபூர்வ சக்தி உள்ளதா?' என்று இருவரும் எண்ணினர்.

 

தங்களுடைய சந்தேகத்திற்கு விடை காண எண்ணி, அவனிடமிருந்து சில பழங்களை வாங்கி இருவரும் உண்டனர். என்ன ஆச்சரியம்? எங்குஇருந்தோ அவர்களுடைய உடல்களிலும் சக்தி பிறந்தது.

 

அதையறிந்த விஞ்ஞானிகள் பரபரப்படைந்தனர். அந்தப் பழத்தை அவர்கள் அதற்கு முன் பார்த்ததும் இல்லை. அதைப்பற்றிக் கேள்விப்பட்டதுமில்லை. அத்தகைய அபூர்வ சக்தி வாய்ந்த பழங்கள் நகரங்களில் வாழும் மனிதர்களுக்கும் கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்குமென்றும், அவற்றிலிருந்து மருந்து தயாரித்தால், அது எத்தனை நோயாளிகளுக்குப் பயன்படும் என்றும் எண்ணினர்.

 

அது ஓர் அழகான கிராமம்! அந்த கிராமத்தின் பச்சைப் பசேலென்ற வயல்கள், கண்களைக் குளிரவைக்கும் தங்களுடைய வண்ண அழகை வெளிக்காட்டி, நீலவானத்தின் அழகுடன் போட்டியிட்டன. ஒருநாள் மாலை, புள்ளினங்கள் சிறகடித்து வீடு சேரும் நேரத்தில், வயல்களில் வேலை செய்து களைத்த உழவர்களும் வீடு திரும்பிக் கொண்டு இருந்தனர்.

 

தங்கள் மனைவிமார்களும், குழந்தைகளும் புடைசூழ மகிழ்ச்சியுடன் அனைவரும் தங்கள் வீடு நோக்கிச் சென்று கொண்டு இருக்கையில், அவர்களில் ஒரு சுட்டிப் பையன் மட்டும் பட்டுப்பூச்சிகளை விடாமல் துரத்தி ஓடிக் கொண்டு இருந்தான்.

ஒருநாள் ரத்தினசாமி தன் தோட்டத்தில் விளைந்த காய்கறிகளைப் பறித்து மூட்டைக் கட்டி மாட்டு வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு அவற்றை விற்க நகரத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது, சாலையின் ஒரு திருப்பத்தில் வண்டியின் ஒரு சக்கரம் பள்ளத்தில் போய் விழ, வண்டி சாய்ந்து விட்டது. "கடவுளே! இது என்ன சோதனை? எனக்கு உதவி செய்!" என்று அவன் மனமுருக வேண்டினான். கடவுள் உதவிக்கு வரவில்லை. இரண்டாம் முறை, மூன்றாம் முறையென பலமுறை கடவுளை உதவிக்கு அழைத்தும், அவர் வரவில்லை. வேறு யாரும் உதவிக்கு வரவில்லை.

 

கடைசியில், பள்ளத்தில் விழுந்திருந்த சக்கரத்தைத் தானே தூக்கி சாலையில் நகர்த்தி வைக்க முயற்சி செய்தான். என்ன ஆச்சரியம்? தனியாக தன்னால் தூக்க முடியாது என்று அவன் நினைத்திருக்க, எளிதாக சக்கரம் பள்ளத்திலிருந்து எழுந்து விட்டது. அப்போதுதான், அவன் தன் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு வழிப்போக்கன் சக்கரத்தைத் தூக்குவதில் உதவி செய்தது தெரிய வந்தது. அவனை வணங்கிய ரத்தினசாமி, "மிகவும் நன்றி ஐயா! கடவுள் செய்யாத உதவியை நீ செய்து விட்டாய்!" என்றான்.

 

"கடவுளே! உதவி செய்!" என்று சொல்லியபடி கையைக் கட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தால், கடவுள் எப்படி உதவி செய்வார்? நீயே முயற்சி செய்தால்தான், கடவுள் உனக்கு உதவி செய்வார். அதற்கு நீதான் அவருக்கு, ஒரு வாய்ப்பு தர வேண்டும்!" என்று கூறிவிட்டு அந்த ஆள் தன் வழியே நடந்தான்.

 

சங்கரன் பிறந்து பத்து ஆண்டுகளுக்குப்பின் அந்தக் குடும்பத்தில் சிவன் பிறந்தான். ஆனால் இரண்டாவது பிள்ளை பிறந்த சில ஆண்டுகளிலேயே, சிவனுடைய தாய் நோயுற்று உயிர் நீத்தாள்.

 

சங்கரன் வாலிபனான பிறகு, அவன் தந்தை அவனுக்கு பார்வதி என்ற பெண்ணை மணம் முடித்தார். பார்வதி நல்ல குணவதியாக மட்டுமின்றி, மிகவும் சாமர்த்தியம் கொண்டவளாகவும் இருந்தாள். சிவனை பாசத்துடன் பராமரித்து வந்தாள்.

 

சிவனுடைய படிப்பு முடிந்ததும், அவனுக்கு திருமணம் நடத்திவிட பார்வதி மிகவும் ஆசைப்பட்டாள்.

 

ஒருநாள் அவள் நேரிடையாகவே சிவனிடம் தன் விருப்பத்தை வெளியிட, அவன் வெட்கித் தலைகுனிந்து கொண்டு அண்ணியிடம் தான் ஏற்கெனவே ஒரு பெண்ணின் மீது பிரியம் வைத்திருப்பதாகத் தெரிவித்தான்.

 

 

 

நகரக் காவலரான சங்குப்பிள்ளை, ஒருநாள் மாலையில் ராஜ்யத்தின் தலைநகரை வலம் வந்து கொண்டிருக்கையில், கடைத் தெருவில் ஒரு இளைஞனை நான்கு நபர்கள் சூழ்ந்து கொண்டு அடிப்பதைப் பார்த்தார். உடனே அவர்களை அதட்டி, மிரட்டிய சங்குப்பிள்ளை, "இவனை ஏன் அடிக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

 

அதற்கு அவர்கள், "இவன் பரமன் கடையிலிருந்து ஒரு மூட்டை அரிசியைத் திருடிக் கொண்டு சென்றான்" என்றனர்.

 

"அவன் திருடியதாகவே இருக்கட்டும்! ஆனால் அவனை தண்டிக்க உங்களுக்கு அதிகாரம் இல்லை. அதனால் திருடனுடன் சேர்த்து உங்களையும் கைது செய்கிறேன்" என்று ஐவரையும் கைது செய்த சங்குப்பிள்ளை, அவர்களை மறுநாள் நீதிபதி முன்னிலையில் ஆஜர் படுத்தினார். கடைக்காரரான பரமனும் வரவழைக்கப்பட்டார்.

 

முதலில் திருடிய இளைஞனிடம் நீதிபதி, "உன் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டதற்கு "என் பெயர் வீரன்!" என்றான் அவன்! "பரமன் கடையிலிருந்து ஒரு மூட்டை அரிசியைத் திருடியதாக உன்மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. அது உண்மையா?" என்று நீதிபதி கேட்டார். "நீதிபதி அவர்களே! நான் செய்தது தவறா என்று நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்!

 

பரமன் கடையில் ஒரு வாரம் கூலி வேலை செய்தால் ஒரு மூட்டை அரிசி தருவதாகக் கூறினார். அதற்கு ஒப்புக்கொண்ட நானும், ஒரு வாரம் அவரிடம் வேலை செய்தேன். அதற்குப் பிறகு நான் கூலி கேட்ட போது, பரமன் அவர் வீட்டுக் கிணற்று சுவர்கள் இடிந்திருப்பதாகவும், அவற்றைப் புதிதாகக் கட்டவேண்டும் என்றும் கூறினார்.

 

கம்போஜ ராஜ்யத்தை ஆண்டு வந்த குமாரவர்மன் மிகவும் கர்வமுள்ளவன். வாள்வலிமையிலும், ராஜதந்திரத்திலும், ஆயகலைகள் அறுபத்து நான்கிலும் தானே வல்லவன் என்று இறுமாப்புக் கொண்டிருந்தான்.

 

ஒருநாள், அவன் தனது ராணி கல்பனாவிடம் அதைப்பற்றி பெருமையுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் ராணி நகைச்சுவையாக, "கம்போஜ ராஜ்யத்தை ஆளும் பாக்கியம் உங்களுக்கு பிறப்புரிமையினால் கிடைத்தது. உங்களுடைய வாள் வலிமையினால் அல்லது தகுதியினால் ராஜ்யத்தைப் பெறவில்லை. அப்படியிருக்க, உங்களுடைய வலிமையைப் பற்றி நீங்கள் பேசுவது வெறும் தற்புகழ்ச்சியே!" என்றாள். ராணி கேலியாகத்தான் கூறினாள் எனினும், அவளுடைய சொற்கள் குமாரவர்மனுக்கு சுருக்கென தைத்தது.

 

உடனே, குமாரவர்மன் தன் ராஜ்யத்தில் பல போட்டிகளை அறிவித்து, பலரையும் பங்கேற்குமாறு தண்டோரா போடச் செய்தான். உடனே, ராஜ்யத்தின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் பல இளைஞர்கள், வீரர்கள், அறிஞர்கள் திரண்டு வந்தனர். தினந்தோறும் வாட்போர், மல்யுத்தம், பட்டிமன்றம் ஆகியவை நடக்க, ஒவ்வொரு போட்டியிலும் பலர் கலந்து கொண்டனர்.

 

போட்டிகள் முடிவுற்றபின், பரிசளிக்கும் விழா வந்தது. அன்று தன்னிடம் கிண்டலாகப் பேசிய ராணியையும் சபைக்கு வரவழைத்த குமாரவர்மன் நடுவர்களை நோக்கி, "முதலில் வாட்போரில் முதலாவதாக வந்தவனை அழையுங்கள்!" என்றான்.

சந்தன், நந்தன் இருவரும் அடுத்தடுத்த வீடுகளில் வசித்து வந்தனர். சந்தன் ஒரு பணக்கார வியாபாரி. அவர் வசித்தது ஒரு பெரிய வீட்டில்! ஆனால் நந்தன் கூலி வேலை செய்து பிழைப்பவன். அவன் வசித்தது ஒரு குடிசையில்! இருவரும் எதிர் எதிரான துருவங்களாயிருந்தும், நண்பர்களாக இருந்தனர். அவர்களைப் போலவே, சந்தனின் மனைவி ஈஸ்வரியும், நந்தனின் மனைவி சாருமதியும் தோழிகளாக இருந்தனர்.

நந்தன் அடிக்கடி தன் வீட்டிற்கு யாராவது விருந்தாளிகளை அழைத்து வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். அறுசுவை விருந்து படைக்கத் தேவையான பண வசதி இல்லாமலிருந்தும், இருப்பதைக் கொண்டு எளிய, சுவையான உணவுகளை சமைத்து விருந்தாளிகளுக்கு சாருமதி பரிமாறி வந்தாள்.

அவ்வாறு விருந்தாளிகள் நந்தன் வீட்டில் இருக்கும்போது, அங்கு ஒரே குதூகலமும், மகிழ்ச்சியும் நிரம்பிய குரல்கள் கேட்கும். கூலி வேலை செய்து பிழைக்கும் நந்தனால் எப்படி விருந்தினர்களை அடிக்கடி வீட்டிற்கு அழைத்து வர முடிகிறது என சந்தனின் மனைவி ஈஸ்வரி குழம்பினாள். தன்னுடைய சந்தேகத்திற்கு பதில் காண ஈஸ்வரி பெரிதும் ஆர்வம் கொண்டாள். ஆனால் தன்னுடைய சந்தேகத்தை நேரிடையாக சாருமதியிடம் கேட்க அவளுக்கு கூச்சமாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஆர்வத்தை அடக்க முடியாமல் ஒருநாள் கேட்டு விட்டாள்.